როგორ მომნატრებია თოვლი... ახლა ფანჯარასთან ვდგავარ და თეთრი ფანტელების ცეკვას ვუცქერ. მგონია, რომ ნაცრისფერ ცას მომწყდარი ფიფქები მხოლოდ დაბლა დაშვებისას თეთრდებიან.

მჯერა, რომ თითოეულ ფიფქს ბგერები მოაქვს ციდან და შენს მეხსიერებაში ცდილობ, რომ ახუნძლო ეს ბგერები...

წლევანდელ პირველფიფქობაზე მე ჯილდა დათუაშვილი გამახსენდა... მისი სიმღერით...

"იყო და არა იყო რა,

რა იქნებოდა ნეტავი,

იყო პატარა ჩიორა,

სუსტი და გაუბედავი.

სად დაიკარგა, ვინ იცის,

იქნება გზა აერია,

თოვლი მოსულა თბილისში,

თბილისი თოვლისფერია.

ფოთლის ქვეშ ხელებგაშლილი

ვდგევარ და გული ღონდება,

არა ყოფილა ადვილი

წარსულის გადავიწყება"

ჯილდას გზა არ არევია! უფალი თავის სამფლობელოში საცხოვრებლად ანგელოზებს არჩევდა და ჯილდაც იქ არის ალბათ...

აი, გზა-არეული კი, ეს მერამდენე წელია ჩვენ დავბორიალობთ უცხო ნაპირებს... მხრებზე წლებთან ერთად თოვლიც გვათოვს და იმ დალოცვილ თოვლიან თბილისს მხოლოდ სიზმრებშიღა ვხედავთ.

- სიზმრები ხდება ხოლმე-ო, გამიგია...

`თოვლისფერი თბილისის~ სიზმარი ამიხდინე, ღმერთო!